Κάποιες «κόκκινες γραμμές» δεν έχουν πολιτικό χρώμα

Απρίλιος 27, 2019


Δημοσιεύθηκε Εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος - 27.4.2019

Πρώτα και πάνω από τις ιδεολογίες, στη δημόσια παρουσία και στο δημόσιο λόγο, υπάρχουν πρακτικές και συμπεριφορές, που εμπεριέχουν ισχυρές «κόκκινες» γραμμές ανεξάρτητα από το χρώμα της πολιτικής ιδεολογίας. πχ. Μια βασική γραμμή, που αν διαχρονικά την ακολουθούσαν όλοι όσοι ασχολούνταν με τα δημόσια πράγματα στην Ελλάδα, η χώρα μας θα ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση, είναι αυτή που επιβάλλει το εθνικό και το δημόσιο συμφέρον να είναι πάνω από το κομματικό και προσωπικό. Προσωπικά, έχοντας περάσει και από το χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης, αυτή η γραμμή θεωρώ ότι δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, αιτία ή αφορμή, να παραβιάζεται. Αν αυτή υπήρχε, το 1920-21, η Ελλάδα θα είχε αποφύγει τη μικρασιατική καταστροφή, το 1967 θα είχε αποφύγει τη δικτατορία και τα επακόλουθά της στην Κύπρο. Επίσης με βεβαιότητα θα είχε αποφύγει να μεγαλώνει το κράτος και να το πληρώνει με δανεικά, τα οποία όμως γίνονταν ταυτόχρονα κατανάλωση και εισαγωγές, άρα θα είχε αποφύγει τη χρεοκοπία και την περιπέτεια των τελευταίων 10 ετών που βιώνει ακόμα και σήμερα ο ελληνικός λαός.

Πέρα όμως από αυτή την απαραβίαστη κόκκινη γραμμή, υπάρχουν και γραμμές πολιτικής συμπεριφοράς και ηθικής, που αν κάποιος τις ξεπερνά, δεν κάνει κακό μόνο στον εαυτό του, αλλά στο πολιτικό σύστημα συνολικά και στο θεσμικό του ρόλο.

Τέτοιες «κόκκινες» γραμμές, που πραγματικά προκαλούν να τις παραβιάσεις γιατί έχουν κατά κανόνα για αυτόν που τις χρησιμοποιεί βραχυπρόθεσμα οφέλη, είναι:

Η λασπολογία, η συνειδητή χρήση ψευδών ειδήσεων για την ηθική των πολιτικών αντιπάλων που γίνεται εύκολα πιστευτή, αλλά στη συνέχεια πέφτει το κενό. Οι αρχικές εντυπώσεις μένουν, όταν όμως η λάσπη καταρρέει, τότε λίγοι αξιολογούν την είδηση. Η αρχική εικόνα του «διεφθαρμένου» πολιτικού, που όμως λασπολογήθηκε, σταδιακά συνθέτει την εικόνα διαφθοράς του πολιτικού συστήματος και των θεσμών συνολικά, δίνοντας ισχύ, λόγο και κυρίως ακροατήριο στα πολιτικά αντισυστημικά, δημαγωγικά και λαϊκιστικά, πολιτικά άκρα. Η κατάρρευση της λασπολογίας, ερμηνεύεται μάλιστα από τους πολίτες, ως άλλο ένα στοιχείο που αποδεικνύει ότι ο πολιτικό σύστημα «κουκουλώνει τις αμαρτίες του», άρα συνεχίζει να είναι διεφθαρμένο και χρειάζεται αλλαγή αντισυμβατική. Με άλλα λόγια οι πολιτικοί που χρησιμοποιούν λάσπη για βραχυπρόθεσμα πολιτικά οφέλη, πριονίζουν συστηματικά το θεσμικό δέντρο της χώρας, στο οποίο κάθονται και οι ίδιοι επάνω.

Πέρα από τη λασπολογία, υπάρχουν και οι πολιτικές συμπεριφορές τύπου «Πολάκη». Αυτές που από μόνες τους απαξιώνουν το πολιτικό σύστημα. Αυτές της ψευτομαγκιάς και των φωνασκιών τύπου «σας έχω», «όλοι σας και μόνος μου», «κρατάω διπλά βιβλία γιατί είμαι μάγκας», λαμβάνω θαλασσοδάνειο, συμπεριφορές δηλαδή που απωθούν τους συνετούς, εργατικούς, τίμιους και σοβαρούς πολίτες από τα κοινά.

Αν μάλιστα σε αυτές τις πρακτικές προσθέσουμε και τις αήθεις αναφορές όπως αυτές που εξαπέλυσε ο αναπληρωτής Υπουργός Υγείας απέναντι στον κ. Κυμπουρόπουλο, τότε το φαινόμενο γίνεται πραγματικά επικίνδυνο για το δημόσιο βίο και το σύνολο του πολιτικού κόσμου οφείλει να το αποβάλλει για να προστατευθούν οι θεσμοί και η αξιοπρέπεια του πολιτικού συστήματος.

Αντί αυτού όμως, βλέπουμε τον ίδιο τον Πρωθυπουργό να καλύπτει για μια ακόμα φορά τις πρακτικές αυτές. Πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και με το δίκαιο τους, αισθάνονται άβολα με αυτές τις πρακτικές και διαχώρισαν καθαρά τη θέση τους. Όμως ο ίδιος ο κ. Πρωθυπουργός κάλυψε τον κ. Πολάκη, στην ανοίκεια επίθεσή του κατά του κ. Κυμπουρόπουλου, που όχι μόνο κινείται αξιοπρεπέστατα στο δημόσιο λόγο του, αλλά κυρίως δίνει το παράδειγμα της ελπίδας και του αγώνα, συμβολίζει με τη ζωή του τη δύναμη ψυχής που όλοι πρέπει να διαθέτουμε για να ξεπερνούμε τα όποια εμπόδια αντιμετωπίζουμε, που σε καμία περίπτωση για τη συντριπτική πλειοψηφία δεν είναι ανάλογα με αυτά του κ. Κυμπουρόπουλου.

Ο κ. Πρωθυπουργός κινείται συστηματικά εκτός των «κόκκινων γραμμών». Έχει ξεπεράσει τις τρεις βασικές που προανέφερα. Πρώτα και πάνω από όλα βάζει το κομματικό και προσωπικό του συμφέρον, αγνοώντας τις συνέπειες που αυτό έχει για τη ζωή 10 εκατ. Ελλήνων. Δεύτερο μετέρχεται διαρκώς το διχαστικό και λαϊκιστικό μέσο της λασπολογίας και τρίτο στηρίζει τις πρακτικές και συμπεριφορές «τύπου Πολάκη», που απαξιώνουν το πολιτικό σύστημα γενικότερα.

Όποιος κινείται εκτός των αυτονόητων «κόκκινων γραμμών», σύντομα τίθεται και εκτός πολιτικής, κάτι που νομίζω θα καταλάβει πολύ σύντομα ο κ. Τσίπρας.