Η Ελλάδα του φόβου δεν μας αξίζει

Αρχική / Uncategorized / Η Ελλάδα του φόβου δεν μας αξίζει
Η Ελλάδα του φόβου δεν μας αξίζει

Ένα πέπλο βίας έχει σκεπάσει τη χώρα. Γειτονιές διαλύονται, πανεπιστημιακοί χώροι μετατρέπονται σε επιχειρησιακά κέντρα του οργανωμένου εγκλήματος. Η Αθήνα καίγεται κάθε χρόνο μέση Νοεμβρίου και αρχές Δεκεμβρίου. Η κυβέρνηση παρατηρεί αμέτοχη. Η ελληνική κοινωνία διολισθαίνει σε μία «φυσική» προ νεωτερική κατάσταση;

Ο πολιτικός φιλόσοφος Τόμας Χομπς στις αρχές του 17ουαιώνα, τη φυσική κατάσταση ως μία κατάσταση διαρκούς πολέμου όλων εναντίον όλων. Κατά τον Χομπς, στη φυσική κατάσταση «η ζωή είναι μοναχική, φτωχή, απαίσια και σύντομη» και εξ αυτού του λόγου η σπουδαιότητα της πολιτικής έγκειται στον έλεγχο της βίας, που ενισχύει την κοινωνικότητα, την ευημερία, την μακροημέρευση.

Έτσι η απάντηση του σύγχρονου κόσμου απέναντι στα δεινά της φυσικής κατάστασης, είναι η συγκρότηση κρατικών οντοτήτων που ελέγχουν τη βια, με στόχο την ασφάλεια των πολιτών.

Στη χώρα μας φαίνεται ότι κάτι δεν πάει καλά τελευταία στον τομέα αυτό. Η πολιτική αδυνατεί να ελέγξει τη βία. Βίαιες συμπεριφορές κερδίζουν έδαφος σε βάρος της κανονικότητας. Σε γήπεδα και αλάνες, σε πανεπιστήμια, σε απροσπέλαστες γειτονιές γκέτα και άβατα (που μάλιστα παρέχουν προστασία σε εγκληματικές οργανώσεις), σε χώρους εργασίας, σε δημόσιους χώρους και συναθροίσεις, οι απειλητικές συμπεριφορές και αρκετές φορές η χρήση βίας, εμφανίζονται περισσότερο παρά ποτέ.

Η κυβέρνηση σήμερα δεν αντιμετωπίζει με σθένος τη βία και την παραβατικότητα, με αποτέλεσμα να ενισχύει την ανασφάλεια και τον φόβο. Απαριθμώ:

  • Ο Πρόεδρος της Βουλής παρεμβαίνει ώστε να μην διωχθούν τα μέλη του Ρουβίκωνα που εισέβαλαν παράνομα στο Κοινοβούλιο.
  • Υπουργός με σημαντικό χαρτοφυλάκιο, συνομιλεί με ισοβίτες.
  • Συνεργάτης Υπουργού διαπραγματεύεται με ποινικούς τα προς ψήφιση νομοσχέδια.
  • Το Υπουργείο Δικαιοσύνης απελευθερώνει σε δυόμιση χρόνια 12.500 φυλακισμένους (εκ των οποίων αρκετοί κατάδικοι για κακουργήματα).
  • Το «άσυλο» στα Πανεπιστήμια, γίνεται ξανά άλλοθι για κάλυψη της παραβατικότητας.
  • Την ίδια στιγμή τα σύνορα της χώρας έχουν πλημμελή περιφρούρηση, με πιθανή ανά πάσα στιγμή την αύξηση των μεταναστευτικών ροών. Δεν ξεχνάμε το σήμα της Κυβέρνησης στους μετανάστες, αμέσως μετά την εκλογή της.

Προφανώς η εγκληματικότητα δεν είναι φαινόμενο των τελευταίων ετών και η κυβέρνηση δεν φταίει για την εγκληματικότητα στο σύνολό της. Έχει όμως ευθύνη διότι ως αντιπολίτευση ανέχθηκε και υιοθέτησε βίαιες και παραβατικές συμπεριφορές ως μέσο πολιτικής έκφρασης και διότι ως κυβέρνηση με τις πολιτικές που εφαρμόζει, θεσμοθετεί πλέον αυτές τις συμπεριφορές. Με λίγα λόγια η κυβέρνηση που έχει και την ευθύνη για την αντιμετώπιση του προβλήματος δεν έχει κανένα δόγμα τάξης και ασφάλειας και παρουσιάζεται χωρίς βούληση να το επιλύσει.

Η ανοχή της πολιτείας στη λεγόμενη «χαμηλή» παραβατικότητα γεννά εστίες ανομίας, που με την σειρά τους δημιουργούν το υπόστρωμα για την ανάπτυξη εγκληματικής δραστηριότητας. Η κοινωνία σε περιόδους οικονομικής και θεσμικής κρίσης εθίζεται στην ανομία με ότι αυτό συνεπάγεται. Το κόστος βαραίνει τους πιο αδύναμους συμπολίτες μας που η καθημερινότητά τους υποβαθμίζεται.   Το ζήτημα ξεπερνά τα όρια της ασφάλειας, καθώς αμφισβητούνται πλέον ανοικτά οι κανόνες ειρηνικής κοινωνικής συμβίωσης, το νομικό μας σύστημα και οι δημοκρατικοί μας θεσμοί.

Όσο και να θέλουμε να κλείσουμε τα μάτια στο πρόβλημα, μια Ελλάδα του φόβου και της παρανομίας είναι ήδη εδώ. Όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας αισθάνονται όλο και λιγότερο ασφαλείς, όλο και περισσότερο ευάλωτοι και αδύναμοι απέναντι σε βίαιες μειοψηφίες και στο οργανωμένο έγκλημα.

Στη Νέα Δημοκρατία το ζήτημα της ασφάλειας των πολιτών είναι ζήτημα μέγιστης προτεραιότητας. Με απλές και καθαρές κουβέντες ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει δώσει το στίγμα του. Μηδενική ανοχή στην παραβατικότητα και αφήνουμε την αστυνομία να κάνει καλά της δουλειάς της όπως μας έχεις δείξει ότι μπορεί.

 

Η κοινωνία απαιτεί τάξη, νομιμότητα, ασφάλεια. Δεν νοείται ανάπτυξη χωρίς ασφάλεια. Η ασφάλεια και η δημόσια τάξη είναι κοινωνικό αγαθό και θεμελιώδες δικαίωμα. Η διαφύλαξή των αγαθών αυτών δεν είναι αριστερή ή δεξιά πολιτική. Είναι βασική υποχρέωση της πολιτείας και προϋπόθεση ελευθερίας και ευημερίας