Η Ελλάδα στις ταραγμένες θάλασσες των αγορών

Αύγουστος 18, 2018


Δημοσιεύθηκε Εφημεριδα Ελεύθερος Τύπος - 18.08.2018

Από Δευτέρα το τέλος των μνημονίων λοιπόν… Το τέλος μιας περιόδου, που ο όρος «μνημόνιο» δαιμονοποιήθηκε και ταυτίστηκε στη συνείδηση της πλειοψηφίας των Ελλήνων πολιτών, ως η αιτία της κατάρρευσης του τρόπου ζωής όλων μας μέχρι τότε.

Όμως στην πορεία αρκετοί κατάλαβαν ότι τα πράγματα δεν ήταν έτσι. Ότι τα αίτια της οικονομικής κρίσης ήταν το σπάταλο κράτος, που δανειζόταν από τις ξένες αγορές για να καλύψει τα λειτουργικά του ελλείμματα και το γεγονός ότι η χώρα έκανε πολύ περισσότερες εισαγωγές από εξαγωγές προϊόντων και υπηρεσιών. Η χώρα σταθερά κάθε χρόνο «έδιωχνε» χρήματα στο εξωτερικό μέσω των εισαγωγών, κυρίως καταναλωτικών προϊόντων, που όμως τα χρηματοδοτούσε με δανεικά. Αυτός ο φαύλος κύκλος οδήγησε σε υπερβολικά επίπεδα δανεισμού, σε σχέση με τις δυνατότητές μας να εξυπηρετήσουμε τα χρέη μας, με αποτέλεσμα ο δανεισμός από τις ξένες αγορές να καθίσταται αδύναμος και πανάκριβος, άρα ασύμφορος.

Έτσι τα ακριβά δανεικά των ξένων αγορών, μας έφεραν στο περίφημο μνημόνιο. Τότε οι θεσμικοί δανειστές κλήθηκαν να μας παρέχουν φθηνά δανεικά. Για αυτά που μας δάνεισαν από το 2010 μέχρι σήμερα, πάνω από 250 δις ευρώ, μας έβαλαν να υπογράψουμε μια συμφωνία. Τα γνωστά μνημόνια συνεργασίας.

 

Από τη μια πλευρά αυτοί μας έδωσαν φθηνά δανεικά, να αναχρηματοδοτήσουμε τα χρέη μας με χαμηλότερα επιτόκια, μας έδωσαν μεγάλη περίοδο χάριτος σε κάποια από αυτά ώστε να μην «πνιγούμε» από τις υποχρεώσεις καταβολής τόκων και

 

Από την άλλη πλευρά εμείςδεσμευθήκαμε στα αυτονόητα. Πρώτο να μην παράγουμε άλλα ελλείμματα στη λειτουργία του κράτους μας και δεύτερο να βρούμε τρόπους, να αναδιοργανώσουμε την οικονομία μας και την παραγωγή μας, ώστε τελικά να πουλάμε στο εξωτερικό περισσότερα προϊόντα και υπηρεσίες, από όσα αγοράζουμε.

Δεν ισχυρίζεται κανείς ότι τα μέτρα που τελικά επιλέχθηκαν ήταν τα καλύτερα. Θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου να είχαμε δραστική μείωση κράτους και πολύ λιγότερη επιβάρυνση του ιδιωτικού τομέα, που έχει αυξημένη παραγωγικότητα και μπορεί να παράξει περισσότερο ΑΕΠ.

 

Σε κάθε περίπτωση η συμφωνία με τους θεσμικούς δανειστές μας λήγει τη Δευτέρα. Οι δανειστές, μας έδωσαν τα χρήματα που είχαν δεσμευθεί, μας άφησαν και ένα απόθεμα 24 δις ευρώ για τις πρώτες άμεσες ανάγκες μας κι εμείς γενικά τα όσα συμφωνήσαμε, τα τηρήσαμε. Σημειώνεται ότι ενώ οι δεσμεύσεις των δανειστών μας για παροχή από την πλευρά τους φθηνής χρηματοδότησης τελείωσαν, αντιθέτως οι δικές μας δεσμεύσεις  επεκτείνονται σε βάθος χρόνου, όπως η μείωση των συντάξεων από 1/1/2019, η μείωση του αφορολόγητου από 1/1/2020, η παραγωγή πρωτογενών πλεονασμάτων 2,2% του ΑΕΠ, μέχρι το 2060!

Από Δευτέρα τα πράγματα αλλάζουν. Και σίγουρα είναι χειρότερα. Έχουμε απέναντί μας τις διεθνείς αγορές, έχουμε απέναντί μας τις εξωγενείς μεταβολές των επιτοκίων, έχουμε απέναντί μας τους συστημικούς κινδύνους. Έχουμε απέναντί μας άλλους δανειστές. Στυγνούς κερδοσκόπους, που νοιάζονται για κέρδη και αποδόσεις. Που αν δουν ότι κάνουμε κάτι λάθος, δεν θα μπουν στον κόπο, όπως οι θεσμικοί μας δανειστές να μας συμβουλέψουν να το αλλάξουμε.. Πολύ απλά θα σταματήσουν να μας δανείζουν φθηνά. Άρα θα μας οδηγήσουν ξανά εκεί που ήμασταν και αναγκαστήκαμε να υπογράψουμε «μνημόνια».

Δεν πανηγυρίζεις λοιπόν επειδή αλλάζουν οι δανειστές σου και στη θέση των θεσμικών δανειστών, έρχονται πλέον οι αμείλικτες ξένες αγορές.

Αυτή η Κυβέρνηση δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον πυρήνα του προβλήματος της χώρας μας τα τελευταία 35 χρόνια, που δεν είναι άλλος από τον κρατισμό. Και αυτό γιατί πολιτικά τρέφεται από τον κρατισμό, ο κρατισμός είναι αναπόσπαστο εργαλείο της ιδεολογίας της και της πολιτικής της πρακτικής.

Η χώρα χρειάζεται επειγόντως άλλη πορεία. Ο κόσμος και η Ευρώπη τρέχουν με πολύ γρήγορους ρυθμούς, δε περιμένουν την Ελλάδα να συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να μετακινηθεί από τη στασιμότητά της. Ο ανταγωνισμός διεθνώς εντείνεται και η στασιμότητά μας, μας οδηγεί να αποκλίνουμε σε ανάπτυξη και πρόοδο από τον ανεπτυγμένο κόσμο.

Η Νέα Δημοκρατία, του Κυριάκου Μητσοτάκη, είναι σήμερα η μόνη δύναμη που έχει σχέδιο να πατάξει τον κρατισμό, να περιορίσει το ρόλο, την παρέμβαση και το κόστος του κράτους. Σχέδιο που κατά την προσωπική μου άποψη πρέπει να γίνει ακόμα πιο τολμηρό, με στόχο να εξαφανίσει οριστικά αυτή την τεράστια παθογένεια που δημιουργήσαμε.

 

Μόνο με μείωση του κράτους, με μείωση φόρων, αύξηση επενδύσεων και εξαγωγών που θα φέρουν νέες θέσεις εργασίας και ανάπτυξη, η πατρίδα μας θα είναι να θέση να πανηγυρίζει την έξοδο από τα μνημόνια. Μέχρι τότε απαιτείται υπευθυνότητα, σοβαρότητα και πολλή δουλειά.