Η εκπαίδευση ως μοχλός ανάπτυξης

Νοεμβρίου 4, 2018


Δημοσιεύθηκε Εφημεριδα Ελεύθερος Τύπος - 4.11.2018

Σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο η εκπαίδευση θεωρείται η πραγματική μηχανή ανάπτυξης και για αυτό τον λόγο συνδέεται με την οικονομία και την κοινωνία. Γνώση, έρευνα, καινοτομία, καθορίζουν όχι μόνο τις ζωές μας, αλλά ορίζουν και την κατεύθυνση του μέλλοντος. Ο τρόπος και η ποιότητα της ζωής μας των επόμενων δεκαετιών, διαμορφώνονται σε μεγάλο βαθμό στα Πανεπιστήμια, στα εργαστήρια, στα ερευνητικά κέντρα. Κράτη με κλειστές εκπαιδευτικές δομές, μοιραία θα αποκλειστούν από τις εξελίξεις.

Εκτός όμως από τον ρόλο της στην οικονομία, η εκπαίδευση αποτελούσε ανέκαθεν το κύριο εργαλείο κινητικότητας μιας κοινωνίας. Για πολλές δεκαετίες το εκπαιδευτικό μας σύστημα έδωσε ευκαιρίες σε παιδια μη προνομιούχων, να κάνουν άλματα. Να πραγματώσουν τα όνειρά τους, να δημιουργήσουν τις προυποθέσεις και τις συνθήκες για μία καλύτερη ζωή. Η μεσαία τάξη στην πατρίδα μας, δημιουργήθηκε τις προηγούμενες δεκαετίες από τον δυναμισμό του εκπαιδευτικού μας συστήματος και τις ευκαιρίες που εκείνο παρείχε στους πιο αδύνατους. Ένα καλό δημόσιο σχολείο και πανεπιστήμιο ήταν το όπλο του αδύνατου απέναντι στις προκλήσεις.

Σήμερα η δημόσια εκπαίδευση νοσεί. Τα παλαιότερα χρόνια στα ιδιωτικά σχολεία πήγαιναν όσοι δεν μπορούσαν να περάσουν στην επόμενη τάξη. Τώρα για πολλούς η ιδιωτική εκπαίδευση αποτελεί επιλογή για καλύτερη γνώση. Ολο και περισσότεροι γονείς με θυσίες στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία, την ίδια ώρα που τα Πρότυπα και Πειραματικά σχολεία έχουν μπει στο στόχαστρο των ιδεοληψιών των κυβερνώντων.

Στα Πανεπιστήμιά μας η κατάσταση έχει ξεφύγει πλέον από κάθε έλεγχο. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι η κυβέρνηση γύρισε με το Νόμο Γαβρόγλου την τριτοβάθμια εκπαίδευση δεκαετίες πίσω, ακυρώνοντας την μεταρρύθμιση του 2011, καταργώντας την αξιολόγηση. Αξιοι πανεπιστημιακοί από τα καλύτερα πανεπιστημία του κόσμου αναγκάστηκαν να φύγουν, μεταπτυχιακά προγράμματα που αποτελούσαν εργαλείο ανάπτυξης και σημαντικών εσόδων υποβαθμίστηκαν. Αρκετές σχολές σε ΑΣΟΕΕ, ΕΜΠ και Αριστοτέλειο έχουν καταληφθεί έχουν γίνει γιάφκες κουκουλοφόρων και άντρο κάθε παράνομης δραστηριότητας.

Αν δεν αντιδράσουμε όλοι, πολιτεία, γονείς, εκπαιδευτικοί, φοιτητές, πρυτανικές αρχές, με σθένος και αποφασιστικότητα σε αυτά τα φαινόμενα η δημόσια εκπαίδευση θα καταρρεύσει με ανυπολόγιστες συνέπειες για τη χώρα. H πάταξη της πρωτοφανούς ανομίας στα πανεπιστήμια, η ποιοτική αναβάθμιση της ακαδημαϊκής καθημερινότητας, πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα. Είναι πραγματικά αδιανότητο σε μία ευρωπαική χωρα να μην διασφαλίζεται η ελευθερία έκφρασης, γνώσης στα πανεπιστήμια και τα αμφιθέατρα της.

Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν απέναντι στην παρακμή. Η μεταρρύθμιση στο χώρο της εκπαίδευσης δεν είναι υπόθεση μόνο ενός Πρωθυπουργού, ή ενός Υπουργού. Είναι υπόθεση μιας πλατιάς κοινωνική συμμαχίας η οποία πρέπει να απαιτήσει τα αυτονότητα:

  1. Πρώτον σχολεία ανοικτά στους μαθητές, με αξιολόγηση διδασκόντων, με ενισχυμένο τον θεσμό των Πρότυπων και Πειραματικών σχολείων.
  2. Δεύτερον, ακαδημαϊκά ιδρύματα πραγματικά αυτόνομα, αυτοδιοικούμενα, με αξιολόγηση. Ανταγωνιστικά, εξωστρεφή, συνδεδεμένα με την παραγωγή και την αγορά εργασίας. Με διδάσκοντες, οι οποίοι θα πρωτοστατούν στην επιστήμη τους. Που θα αμείβονται αξιοπρεπώς και θα αισθάνονται ασφαλείς, αλλά και υπερήφανοι για το λειτούργημά τους.
  3. Τρίτον, ιδρύματα – ερευνητικά κέντρα που θα παράγουν μετρήσιμο ερευνητικό και αποτέλεσμα.

Απλές αρχές και προτεραιότητες, αυτονόητες σε κάθε αναπτυγμένη ευρωπαική χώρα. Τις αρχές αυτές θα υπηρετήσουμε την επόμενη μέρα στη Νέα Δημοκρατία με επιμονή, σταθερότητα και πίστη στη νέα γενιά.