Τελικά το θέλουμε κοντά

Αύγουστος 16, 2016


Δημοσιεύθηκε www.capital.gr

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, προ του 2009, υπήρξε ο μπαμπούλας που αρκετές φορές φάνταζε ως απειλή για τη χώρα μας, αν δεν συμμάζευε τα οικονομικά της.

Όμως η απειλή, δεν ήταν αρκετή. Τα οικονομικά της χώρας επιδεινώθηκαν και τελικά δεν αποφύγαμε την έλευσή του.

Με το που εγκαταστάθηκε το ΔΝΤ στην Ελλάδα, οι πολίτες του έριξαν ανάθεμα και οι περισσότεροι πολιτικοί το κατηγορούσαν για την εφαρμογή των σκληρών μέτρων που επιβλήθηκαν, αποκρύπτοντας συνειδητά από την κοινωνία, ότι η χώρα ζούσε τα τελευταία χρόνια με δανεικά, τα οποία κάποια στιγμή έπαψαν να υπάρχουν…

Μπαίνοντας όλο και περισσότερο το ΔΝΤ στη ζωή μας, φωτίζονταν και οι θέσεις του. Τότε δειλά κάποιοι άρχισαν να απομονώνουν απόψεις του ΔΝΤ που τους βόλευαν ευκαιριακά, για να στηρίξουν τις δικές τους θέσεις.

Έτσι σε αρκετούς δημιουργήθηκε το ερώτημα: Είναι μπαμπούλας το ΔΝΤ που θέλει να αρπάξει τα ασημικά της χώρας μας, άρα πρέπει να το διώξουμε το συντομότερο ή μήπως τελικά το ΔΝΤ, με τις όποιες εμμονές του, μπορεί στο τέλος της ημέρας να φανεί χρήσιμο να ξεπεράσουμε την κρίση;

Αν αποφασίσουμε ότι πρέπει να διώξουμε το ΔΝΤ το συντομότερο και κακήν κακώς, τότε πρέπει να έχουμε απαντήσεις στα ακόλουθα βασικά και πρακτικά ζητήματα:

-Ποιος θα μας δώσει τα περίπου 20 δισ. που έχει δανείσει το Ταμείο στην Ελλάδα;
-Ποιος θα είναι ο σύμμαχός μας στο αίτημα για αναδιάρθρωση του χρέους, σύμμαχος που τεκμηριώνει ότι το παρόν χρέος δεν είναι βιώσιμο;
-Ποιος θα είναι ο σύμμαχός μας να μειώσουμε το πρωτογενές πλεόνασμα από το 2018 και μετά, από 3,5%, στο 1,5% ή στο 2% του ΑΕΠ;
-Πώς θα πείσουμε τους Ευρωπαίους εταίρους μας να συνεχίσουν το πρόγραμμα χωρίς το ΔΝΤ, όταν μάλιστα οι ίδιοι παραδέχονται ότι δεν διαθέτουν την απαιτούμενη τεχνογνωσία να το παρακολουθήσουν;

Γνωρίζοντας ότι το 99% των Ελλήνων θα διαφωνήσει με αυτά που θα πω στη συνέχεια, υποστηρίζω ότι, με βασική προϋπόθεση να σοβαρευτούμε, το ΔΝΤ αποτελεί ένα ισχυρό σύμμαχο, στην παρούσα φάση για τη χώρα μας, ώστε να ξεπεράσουμε την κρίση, να γίνουμε ένα φυσιολογικό και κανονικό κράτος, κράτος που θα συμβάλλει στην αύξηση της ευημερίας των πολιτών του.

Θυμίζω ότι το ΔΝΤ, εξαρχής θεωρούσε το χρέος μη βιώσιμο. Και για να συμμετέχει στο πρώτο πρόγραμμα το 2010, άλλαξε το καταστατικό του. Δυστυχώς τότε δεν επέμεινε περισσότερο σε αυτό, όμως ούτε η τότε ελληνική κυβέρνηση πίεσε αποτελεσματικά στην ίδια κατεύθυνση και έτσι οι Ευρωπαίοι κέρδισαν χρόνο για να σώσουν τις τράπεζές τους που ήταν αρκετά εκτεθειμένες στα ελληνικά ομόλογα.

Θυμίζω επίσης ότι το ΔΝΤ, ήταν αυτό που επέβαλε ουσιαστικά το κούρεμα των 100 περίπου δισ. ευρώ, που ανακούφισε αρκετά το ελληνικό χρέος.

Θυμίζω επίσης ότι το ΔΝΤ το τελευταία χρονικό διάστημα στέλνει διαρκώς μηνύματα, ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και χρειάζεται «κούρεμα”, θέση που στη συνέχεια μετατράπηκε σε «αναδιάρθρωση”.

Το ΔΝΤ, προφανώς δεν είναι «άγιο”, ούτε φυσικά αλάνθαστο. Οι εσφαλμένες εκτιμήσεις του για το βάθος της ύφεσης (βλ. πολλαπλασιαστές), αλλά και κάποιες εμμονές του, δεν έχουν βοηθήσει.

Όμως ούτε εμείς βοηθήσαμε τους εαυτούς μας. Δεν μαζέψαμε επαρκώς τα ελλείμματα του κράτους μας. Ακόμα και σήμερα κρατάμε σε λειτουργία άχρηστους και ζημιογόνους κρατικούς οργανισμούς, ακόμα και σήμερα έχουμε αφήσει πολλά παράθυρα για συνταξιοδότηση αρκετά κάτω από τα 65 χρόνια.

Συνεχίζουμε να κρατάμε κλειστά επαγγέλματα, συνεχίζουμε να διατηρούμε μια απίστευτη γραφειοκρατία, που ταλαιπωρεί πολίτες και επενδυτές.

Γενικά κάνουμε ότι μπορούμε για να διώξουμε σοβαρές επιχειρήσεις, ικανά μυαλά, αλλά και επενδύσεις από τη χώρα.

Δεν μας φταίει το ΔΝΤ για τη συμπεριφορά μας αυτή. Δεν μας φταίει που αντί να κόψουμε δαπάνες, εμείς επιμένουμε να αυξάνουμε φόρους και εισφορές σε μια ιδιωτική οικονομία που αποδεδειγμένα πλέον δεν αντέχει άλλα φορολογικά βάρη.

Έτσι αφού οι δανειστές δεν μας έπεισαν για το μείγμα πολιτικής, μας έβαλαν τον «κόφτη”, ώστε δια της πλαγίας οδού, αν απαιτηθεί, να υπάρξει μείωση κρατικών δαπανών.

Πιστεύω ότι αν πολίτες και πολιτική ηγεσία συνειδητοποιήσουμε την κατάστασή μας και αν αποφασίσουμε με σοβαρότητα να την αντιμετωπίσουμε, τότε για τους λόγους που προανέφερα, εκτιμώ ότι το ΔΝΤ μπορεί να είναι σύμμαχός μας σε αυτή την προσπάθεια.

Αρκεί να κατανοήσουμε ότι δεν μπορούμε να ζούμε όπως ζούσαμε μέχρι το 2009. Δεν μπορούμε να δανειζόμαστε για να πληρώνουμε άσκοπες κρατικές δαπάνες και λειτουργίες, δεν μπορούμε να δανειζόμαστε για να συντηρούμε ζημιογόνους οργανισμούς ή να πληρώνουμε ανεπαρκείς δημοσίους υπαλλήλους, δεν μπορούμε να δανειζόμαστε για να πληρώνουμε συντάξεις κάτω από 65 ή και κάτω από 55 και 45 ετών. Δεν γίνεται να επανέλθουμε σε αυτές τις λογικές.

Το ΔΝΤ δεν πρόκειται να το «παντρευτούμε”. Σε αναγκαστική συμβίωση είμαστε.. Το «στρίβειν δια του αρραβώνος” αποτυπώνει πλήρως και γλαφυρά την κατάστασή μας μαζί του.

Αν αυτά γίνουν βίωμά μας και οδηγός μας από εδώ και πέρα, είναι βέβαιο ότι σε λίγα χρόνια το ΔΝΤ θα αποτελεί μακρινή ανάμνηση… Και η χώρα μας θα έχει γίνει μια κανονική, λογική, φυσιολογική, ευημερούσα χώρα του δυτικού κόσμου.

Πραγματικά πιστεύω ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε! Αρκεί να το πιστέψουμε και να δουλέψουμε μεθοδικά, σοβαρά και χωρίς δογματισμούς.


Αφήστε μια απάντηση