Προτάσεις για ένα βιώσιμο σύστημα Δημόσιας Υγείας

Μάιος 6, 2018


Δημοσιεύθηκε Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής - 06.05.2018

Όλοι μας κάποια στιγμή στη ζωή μας ερχόμαστε σε επαφή με το Δημόσιο Σύστημα Υγείας. Δεν έχει κανένα νόημα να απαριθμήσουμε τα προβλήματα των Δημόσιων Νοσοκομείων, είναι σε όλους μας γνωστά από την βιωματική μας εμπειρία. Όπως είναι δεδομένος ο τεράστιος αγώνας που δίνει καθημερινά το ιατρικό και το νοσηλευτικό προσωπικό της πατρίδας μας. Αυτό που έχει νόημα είναι η παρουσίαση συγκεκριμένων πολιτικών που θα βελτιώσουν την κατάσταση.

Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν. Αυτό που υπάρχει και πρέπει να εκμεταλλευτούμε είναι η εμπειρία του παρελθόντος και οι βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές. Σε αυτή τη βάση δουλέψαμε στη Γραμματεία Προγράμματος της Νέας Δημοκρατίας σε συνεργασία με ανθρώπους της Υγείας για να συγκροτήσουμε τη δική μας προγραμματική πρόταση.

Η καρδιά της Υγείας μπορεί να χτυπάει στα νοσοκομεία, ο πνεύμονας, όμως, της Υγείας είναι η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας ένας θεσμός που πρέπει να ενισχυθεί. Παράλληλα και άλλες δομές πρέπει να ενταχθούν στο σύστημα για να βελτιωθεί η κατάσταση στα Δημόσια Νοσοκομεία. Για παράδειγμα η «Φροντίδα στο σπίτι» είναι ελάχιστη σήμερα. Τα προχωρημένα συστήματα Υγείας όμως την έχουν θεσμοθετήσει. Εδώ θεωρούμε ότι όλα πρέπει να γίνουν μέσα στο νοσοκομείο.

Επίσης δεν υπάρχουν εξειδικευμένες δομές που θα λειτουργούν συμπληρωματικά στα Δημόσια Νοσοκομεία. Δεν έχουμε για παράδειγμα εξειδικευμένα κέντρα για χρόνιους πάσχοντες, εξειδικευμένες δομές υγείας για περιπτώσεις άνοιας και Alzheimer’s, εξειδικευμένες μονάδες παρηγορητικής θεραπείας για ασθενείς σε τελικό στάδιο. Πρέπει λοιπόν να σκεφτούμε πως τις υποδομές τις οποίες διαθέτουμε θα τις αξιοποιήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση έτσι ώστε να αποσυμφορηθούν τα νοσοκομεία και να ανέβει ουσιαστικά το επίπεδο των υπηρεσιών υγείας, ιδιαίτερα για τους φτωχότερους.

Ένα σύστημα Υγείας πρέπει να σέβεται τον ασθενή. Και σεβασμός στον ασθενή σημαίνει δύο βασικές μεταρρυθμίσεις:

(α) Την αγορά αναβαθμισμένων υπηρεσιών για τον ασθενή από τον ιδιωτικό τομέα, χωρίς κανένα επιπλέον κόστος για τους ίδιους, στην περίπτωση που αυτές έχουν χαμηλότερο κόστος για τον φορολογούμενο και

(β) Τη δυνατότητα επιλογής του γιατρού, πρακτικές λύσεις που έχουν εφαρμοσθεί σε προηγμένα κράτη και μέγιστη αξιοποίηση των διαθέσιμων πόρων που προκύπτουν από τον Έλληνα φορολογούμενο.

Επιπρόσθετα, μέσα σε αυτό το πλαίσιο προτείνουμε:

Στο τέλος δεν θα πρέπει να αφήσουμε εκτός πολιτικών τον τομέα της πρόληψης. Μία εθνική στρατηγική για την πρόληψη που δώσει απόλυτη προτεραιότητα σε ζητήματα όπως το κάπνισμα, το αλκοόλ, η παιδική παχυσαρκία, η παχυσαρκία στους ενήλικους κλπ είναι απολύτως αναγκαία. Αυτές οι πολιτικές μπορεί να στοιχίζουν κάποια χρήματα σήμερα, είναι όμως αναγκαίες για την μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του συστήματος Υγείας.