Ο λαϊκισμός του χρέους

Δεκέμβριος 18, 2016


Δημοσιεύθηκε Εφημερίδα Πρώτο Θέμα - 18.12.2016

Η πρόσφατη απόφαση του Eurogroup για το χρέος, απλά επιβεβαίωσε τα αυτονόητα, χωρίς να αλλάζει όμως κάτι ουσιαστικό για την καθημερινότητα των πολιτών, ούτε φυσικά για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους.

Η Κυβέρνηση πανηγύρισε χλιαρά, αντιλαμβανόμενη ότι η εξέλιξη αυτή δεν επιτρέπει στον κο Πρωθυπουργό να βάλει τη γραβάτα που είχε ταυτιστεί με το «κούρεμα» του χρέους που ήθελε να πετύχει η Κυβέρνηση, ταύτιση άκρως λαϊκιστική.

Μετά και από αυτή την εξέλιξη, εκτιμώ ότι η συζήτηση για ένα ζήτημα, που φυσικά υπάρχει και έχει δηλωθεί αρκετές φορές από τους πιστωτές ότι θα αντιμετωπίζεται όταν χρειάζεται, γίνεται μόνο για εσωτερική κατανάλωση και στα πλαίσια ενός συνειδητού αποπροσανατολισμού που κάνουν όλοι εκείνοι που αρνούνται να δουν την πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας, που αρνούνται να λάβουν μέτρα για να αντιμετωπίσουν τις διαρθρωτικές της αγκυλώσεις.

Τα πράγματα νομίζω είναι αρκετά απλά.

Ας ξεκαθαρίσουμε πρώτα τα σχετικά με το «κούρεμα». Το χρέος όπως φάνηκε για μια ακόμα φορά, δεν μπορεί να μειωθεί σε ονομαστικούς όρους. Αυτό πρέπει να γίνει σε όλους κατανοητό. To 90% του χρέους το κατέχουν κυρίως ευρωπαϊκοί θεσμοί, (κράτη, ΕΚΤ, ESM) και αυτό το τμήμα δεν μπορεί να μειωθεί ονομαστικά. Το υπόλοιπο 10% το έχει ο ιδιωτικός τομέας και το μεγαλύτερο μέρος αυτού λήγει τα επόμενα μέχρι το 2021, άρα θα αποπληρωθεί. Άρα πρέπει να βγάλουμε από το λεξιλόγιό μας τη λέξη «κούρεμα» χρέους και ο Πρωθυπουργός να βάλει ξανά τη γραβάτα στο συρτάρι του.

Το δεύτερο που πρέπει να σημειώσουμε είναι ότι για μια ακόμα φορά φάνηκε η διάθεση των πιστωτών να αντιμετωπίσουν τη βιωσιμότητα του χρέος μας. Το χρέος, παρά το κούρεμά του κατά 98 δισ. ευρώ το 2012, δεν είναι βιώσιμο. Θέλει περαιτέρω διευθέτηση, (και οριστική), ώστε η χώρα μας να μπορεί σε ετήσια βάση να αντιμετωπίσει μόνη της τις πληρωμές για την εξυπηρέτησή του. Εκτιμώ ότι ούτε αυτά τα μέτρα που ανακοινώθηκαν από τον ESM είναι αρκετά, άρα μάλλον το καλοκαίρι του 2018 που λήγει το τρίτο μνημόνιο θα αντιμετωπίσουμε ξανά το ζήτημα αυτό, αν μάλιστα δεν μπορούμε να βγούμε στις αγορές να δανειστούμε με χαμηλά επιτόκια.

Η λύση που ανακοινώθηκε, με σταθεροποίηση των επιτοκίων και μικρή επιμήκυνση των λήξεων από 28 σε 32,5 χρόνια, είχε λίγο πολύ προδιαγραφεί. Όμως είχε και αρνητικό σημείο, αυτό της επιβάρυνσης των τόκων της χώρας από τη μετατροπή των κυμαινόμενων επιτοκίων σε σταθερά για τα επόμενα χρόνια.

Δεν έχει νόημα λοιπόν να συνεχίσουμε να συζητάμε για το χρέος. Η συζήτηση είναι εντελώς αποπροσανατολιστική και γίνεται από την Κυβέρνηση για εσωτερική και μόνο κατανάλωση. Γίνεται δημαγωγικά, γίνεται επειδή «πουλάει» στον κόσμο. Γίνεται για την εξυπηρέτηση των αναγκών του λαϊκισμού…

Δουλειά μας όμως δεν είναι να λαϊκίζουμε.

Δουλειά μας είναι να μαζέψουμε τα ελλείμματα του κράτους μας, να μειώσουμε το κόστος του και την παρέμβασή του στην οικονομία, να μειώσουμε τους φόρους, να φέρουμε επενδύσεις, να δημιουργήσουμε νέες θέσεις εργασίας. Δουλειά μας είναι να γίνουμε ένα κανονικό κράτος.

Ειδικότερα σε σχέση με τη διαπραγμάτευση με τους πιστωτές, δουλειά μας είναι να ζητάμε από αυτούς πιο σοβαρά και πιο κρίσιμα θέματα από αυτά που οι ίδιοι έχουν δρομολογήσει να διευθετήσουν όταν εμείς βρούμε τα σκούρα…

Και πιο σοβαρό, πιο κρίσιμο για το λαό μας, που πρέπει η ελληνική πλευρά να θέσει σοβαρά, υπεύθυνα και με επιχειρήματα, είναι τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα που ζητούν οι πιστωτές μετά το 2018, ύψους 3,5% του ΑΕΠ και δυστυχώς αγόγγυστα δέχθηκε η Κυβέρνηση για αρκετά χρόνια μετά το 2018.

Έγκαιρα, πολιτικοί που έχουν γνώση και σαφή αντίληψη της κατάστασης, όπως ο Κυριάκος Μητσοατάκης και ο Γιάννης Στουρνάρας, έχουν θέσει το θέμα.

Η σημασία του αιτήματος είναι κεφαλαιώδης. Αν η υποχρέωση από 3,5% του ΑΕΠ, μειωθεί σε 1,5%, ποσοστό που και το ΔΝΤ θεωρεί ως λογικό, τότε ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ, μετά το 2018, 3,6 δις ευρώ θα μένουν στην οικονομία. Αν μάλιστα τα χρήματα αυτά διοχετευθούν σε παρεμβάσεις που έχουν υψηλή πολλαπλασιαστική αξία στη διαμόρφωση του εθνικού πλούτου, τότε η ώθηση που θα δώσουν στην ανάπτυξη θα είναι τέτοια που μπορεί να μιλάμε ακόμα και για οριστική έξοδο από την οικονομική κρίση που μας ταλανίζει επί 8 χρόνια…

Η διαφορά των λαϊκιστών πολιτικών, που ασχολούνται που συνδέουν «κουρέματα» χρέους με γραβάτες και των υπεύθυνων πολιτικών, που θέτουν ουσιαστικά ζητήματα που η εφαρμογή τους θα τερματίσει την κρίση, είναι μεγάλη και ακόμα πιο μεγάλη είναι η διαφορά για την ευημερία του λαού μας.