Ξαναζητείται Ελπίς

Μάιος 18, 2016


Δημοσιεύθηκε www.capital.gr

Που να  φανταζόταν ο Αντώνης Σαμαράκης, ότι η σειρά των διηγημάτων του ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ, θα αντικατόπτριζε 60 χρόνια μετά την ελληνική κοινωνία με ανάλογο τρόπο που ο ίδιος προσπάθησε να περιγράψει την ψυχοσύνθεση των απλών ανθρώπων μετά το τέλος του πολέμου, που ένιωθαν να πορεύονται χωρίς προσανατολισμό, χωρίς ελπίδα.

Μπορεί βέβαια στις μέρες μας να μην έχουμε πόλεμο, έχουμε όμως πτώση του εθνικού μας πλούτου κατά 25%, έχουμε λαίλαπα απολύσεων, έχουμε ένα αντίστοιχο μεταναστευτικό κύμα προς το εξωτερικό, έχουμε ανάλογη έκτασης κρίση που οδηγεί απλούς ανθρώπους σε έντονες φορτίσεις και υπαρξιακά άγχη.

Οι πρωταγωνιστές των δύο περιόδων, ελάχιστα διαφέρουν. Επίκεντρο των διηγημάτων του Σαμαράκη ήταν απλοί άνθρωποι της καθημερινής ζωής. Επίκεντρο σήμερα είναι οι άνεργοι, οι νέοι, οι χαμηλοσυνταξιούχοι, οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα.

Καθένας από αυτούς ζητά σήμερα ελπίδα. Για την ακρίβεια ζητά ελπίδα ξανά, δεδομένου ότι η προ 16 μηνών ελπίδα που πίστεψαν, αποδείχθηκε φρούδα, αποδείχθηκε πλασματική, αποκαλέστηκε «αυταπάτη», από τον ίδιο τον εμπνευστή της.

Στη φύση του ανθρώπου όμως είναι να προσδοκά, να ελπίζει. Άρα σήμερα αναπόφευκτα οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν πιστέψει ότι «η ελπίδα έρχεται», ψελλίζουν: «Ξαναζετείται Ελπίς».

Εκείνοι που σήμερα έχουν περισσότερο ανάγκη την ελπίδα, είναι οι άνεργοι. Είναι οι νέοι άνθρωποι με καλές σπουδές που βλέπουν τοίχος στην αγορά εργασίας, είναι όσοι έχασαν τις δουλειές τους τα τελευταία έξι χρόνια.

Διαφαίνεται όμως σήμερα Ελπίδα; Μπορούν οι άνεργοι και οι νέοι να ελπίζουν ξανά, χωρίς να διαψευστούν;

Υποστηρίζω ότι μπορούν.

Μέσα φυσικά από ένα άλλο δρόμο. Μέσα από ένα συγκεκριμένο μονοπάτι, μικρό, αλλά βατό και ορατό, που όμως ως κοινωνία δεν το αναζητήσαμε, μεθυσμένοι από την ξέφρενη πορεία που είχαμε πάρει στη λεωφόρο του κρατισμού και μάλιστα κάτω από τις σάλπιγγες του λαϊκισμού.

Σήμερα το μονοπάτι της ελπίδας, έχει διαφορετικό, αλλά πραγματικό περιεχόμενο. Το μονοπάτι είναι συγκεκριμένο, είναι στρωτό, είναι βατό. Μικρό στην αρχή, αλλά ευδιάκριτο, που χωρά μάλιστα αρκετούς. Είναι μονοπάτι που θέλει αγώνα να το διαβείς, που θέλει υπομονή, αλλά όσο προχωράμε σε αυτό, τόσο και περισσότεροι χωρούν, μέχρι τελικά να χωρέσουν όλοι.

Αλλά για να βρούμε ως κοινωνία αυτό το μονοπάτι, υπάρχει μια βασική προϋπόθεση: Να αλλάξουμε τον τρόπο που μέχρι τώρα σκεπτόμασταν. Από τις αρχές τις δεκαετίας του 80, το εύκολο και γρήγορο εισόδημα, η λογική της ήσσονος προσπάθειας, η διεκδίκηση των δικαιωμάτων σε βάρος της εκπλήρωσης των υποχρεώσεων, οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, η μαγκιά, η λαμογιά, ήταν εκφράσεις μιας άσωτης και μάλιστα με δανεικά ζωής, που δεν βλέπαμε ότι θα είχε κάποια στιγμή ένα τέλος.

Το τέλος ήρθε λοιπόν και πρέπει να προσαρμοστούμε. Πρέπει να βρούμε το μονοπάτι μας, αυτό που ήταν δίπλα μας και το είχαμε αγνοήσει τυφλωμένοι από τα φώτα, την ταχύτητα και τους ήχους της λεωφόρου που προανέφερα.

Πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεπτόμαστε.

Πρέπει να σκεφθούμε απλά, αλλά με καθαρό μυαλό. Να βρούμε τρόπους να αυξήσουμε τον εθνικό μας πλούτο. Και σήμερα οι τρόποι αυτοί είναι κύρια τέσσερις.

•    Αν γίνουν νέες επενδύσεις στη χώρα μας. Αν δηλαδή Έλληνες και ξένοι, μικροί ή μεγάλοι επιχειρηματίες, αποφασίσουν ότι μπορούν να κερδίσουν επενδύοντας στην πατρίδα μας. Να καλά διαβάσατε, «ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ», γιατί αν δεν έχουν προσδοκία κέρδους, δεν θα επενδύσουν ούτε ένα ευρώ στην οικονομία.

•    Αν αυξηθεί η κατανάλωση που γίνεται στην αγορά, κάτι που σήμερα δεν είναι το πιο εύκολο δεδομένου της χαμηλής αγοραστικής δύναμης των Ελλήνων.

•    Αν μειώσουμε τις εισαγωγές μας, άρα να παράγουμε στη χώρα μας, άρα νέες επενδύσεις.

•    Αν αυξήσουμε τις εξαγωγές μας και το τουριστικό μας εισόδημα, άρα αν αυξήσουμε τις επενδύσεις μας.

Άρα οι τέσσερις τρόποι αύξησης του εθνικού μας πλούτου, συνοψίζονται στον εξής ένα: Αύξηση Επενδύσεων, που όμως προϋποθέτει μείωση φόρων και γραφειοκρατίας, άρα μείωση κράτους.

Αυτός όμως είναι ο οδικός χάρτης για την ελπίδα για την ανάπτυξη. Μείωση κράτους, μείωση φόρων, αύξηση επενδύσεων, νέες θέσεις εργασίας, είναι η απάντηση στο «Ζητείται ελπίς».

Αν γίνει σε όλους μας πεποίθηση, αν πάψουν οι αυταπάτες, τότε η μείωση του κράτους και η αύξηση της προσπάθειας όλων μας, θα φέρουν καλύτερες μέρες στην κοινωνία μας και στις επόμενες γενιές. Θα φέρουν το χαμόγελο και την ελπίδα ξανά στους Έλληνες.


Αφήστε μια απάντηση