Κοστίζουν σε όλους μας οι διαπραγματεύσεις για τη διατήρηση του κρατισμού…

Μάρτιος 31, 2017


Δημοσιεύθηκε www.capital.gr

Επειδή δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες για τις «διαπραγματεύσεις» της Κυβέρνησης, έχουμε και λέμε: Αφορολόγητο. Έχει συμφωνηθεί η μείωσή του εδώ και καιρό, σύμφωνα με όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Μείωση συντάξεων. Το πάλεψαν λίγο, αλλά φαίνεται ότι έχουν συμφωνήσει σε εφάπαξ μείωσή τους από το 2019.

Όμως η μεγάλη «διαπραγματευτική» μάχη δίνεται αλλού τελικά. Στη ΔΕΗ και στα εργασιακά.

Μάχη να διατηρηθεί ο κρατισμός. Μάχη να διατηρηθούν όλα όσα μας έφεραν μέχρι εδώ.

Οι εμμονές των κυβερνώντων μας όμως κοστίζουν. Ήδη η οικονομία από το εξάμηνο τέλμα της αξιολόγησης, έχει πάρει ακόμα πιο αρνητική πορεία. Όλοι οι δείκτες το τελευταίο εξάμηνο μαρτυρούν ότι κάτι δεν πάει καλά…

Το κόστος αυτό, είναι το κόστος της διαπραγμάτευσης, όχι να διατηρηθούν το αφορολόγητο και οι συντάξεις, όπως πονηρά και δημαγωγικά προπαγανδίζουν οι κυβερνώντες, αλλά για να διατηρηθεί ο κρατισμός και συγκεκριμένα:

Ο κρατισμός στην ενέργεια: Η «σκληρή διαπραγμάτευση» στοχεύει να μην αλλάξει τίποτε στη ΔΕΗ. Δηλαδή διαπραγματεύεται η Κυβέρνηση για να συνεχίσει να πουλά η ΔΕΗ (μέσα από τις διαδικασίες ΝΟΜΕ), ρεύμα με χασούρα σε τρίτους παρόχους. «Διαπραγματεύεται» η Κυβέρνηση τη διατήρηση, μέχρι φυσικά την πλήρη απαξίωσή τους, όλων των λιγνιτικών μονάδων παραγωγής που κοστίζουν και επιβαρύνουν το περιβάλλον. Και όλα αυτά, γιατί η ιδεοληψία τους δεν τους αφήνει να αντιληφθούν, ότι πλέον το κράτος δεν μπορεί να έχει τον κυρίαρχο παραγωγικό και εμπορικό ρόλο στο χώρο της ενέργειας (κατά την άποψή μου το κράτος δεν πρέπει να έχει καθόλου ρόλο στην παραγωγή και εμπορία ενέργειας).

Η κρατική ομπρέλα στα εργασιακά: Η «σκληρή διαπραγμάτευση» γίνεται για τη διατήρηση του δικαιώματος βέτο του Υπουργού και για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις (στα χαρτιά φυσικά).  «Διαπραγματεύονται» να μην μπορούν να γίνουν ομαδικές απολύσεις στις μεγάλες επιχειρήσεις, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι δεν υπάρχει τρελός εργοδότης να απολύει προσωπικό όταν οι δουλειές του δεν πάνε καλά και χωρίς να καταλαβαίνουν ότι με τέτοιες διατάξεις θα σκεφτεί κάποιος να επενδύσει στην Ελλάδα, διότι στην πιθανότητα οι δουλειές του να μην πάνε καλά, υποχρεούται να ρωτήσει πρώτα τον Υπουργό για να μειώσει προσωπικό!!! Σημειώνω δε, ότι η απαγόρευση των ομαδικών απολύσεων, δεν απέτρεψε την εκτίναξη της ανεργίας, αντιθέτως έκλεισαν λόγω των διατάξεων αυτών ακόμα και επιχειρήσεις που θα μπορούσαν να διασωθούν διατηρώντας ένα μέρος του προσωπικού τους!!

«Διαπραγματεύονται» επίσης, οι κλαδικές συμβάσεις, να υπερτερούν των επιχειρησιακών, την ίδια στιγμή που οι ίδιοι δεν μπορούν να διαφυλάξουν, ούτε την τήρηση του κατώτατου μισθού, ούτε την καταβολή του μισθού, ούτε μπορούν να ελέγξουν φαινόμενα μπράβων, που από τα ΑΤΜs παίρνουν πίσω για λογαριασμό του εργοδότη, μέρος του μισθού του εργαζόμενου. «Διαπραγματεύονται» με άλλα λόγια, το δικαίωμα του συνδικαλιστή του κλάδου, να έχει ισχυρότερη γνώμη για τα θέματα μιας επιχείρησης, από τον ίδιο τον εργαζόμενο της επιχείρησης!!!

Δεν είμαι βέβαιος ότι οι κυβερνώντες αντιλαμβάνονται τη ζημιά της διαπραγμάτευσή τους. Ούτε φυσικά αντιλαμβάνονται ότι «διαπραγματεύονται» για τη διατήρηση του κρατισμού και πρακτικών που έχουν μεγάλη ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση της χώρας.

Ας αντιληφθούμε όμως όλοι οι υπόλοιποι, ότι πληρώνουμε όχι μόνο τον κρατισμό και τις αρνητικές συνέπειές του, αλλά και το κόστος της «διαπραγμάτευσης» για τη διατήρησή του…


Αφήστε μια απάντηση