Η επένδυση στη γνώση προϋπόθεση ευημερίας

Νοέμβριος 4, 2017


Δημοσιεύθηκε Εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος - 4.11.2017

Τα δύο πρώτα προσυνέδρια της Νέας Δημοκρατίας για τους εργαζόμενους και τους ανέργους και για τους νέους, διεξήχθησαν σύμφωνα με τους στόχους μας. Υπήρξε άνοιγμα  στην κοινωνία. Πάνω από 17.000 συμπολίτες μας για το 1ο και πάνω από 18.000 για το 2ο, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας και απάντησαν στο ηλεκτρονικό ερωτηματολόγιο, εκφράζοντας τη γνώμη τους για πραγματικά διλλήματα πολιτικής. Επίσης πάρα πολύ άλλοι πολίτες, παρακολούθησαν τις θεματικές συζητήσεις και των δύο προσυνεδρίων μέσω του διαδικτύου και είχαν την ευκαιρία μέσω των social media να θέσουν ερωτήματα στους ομιλητές. Ομιλητές και εισηγητές ήταν άνθρωποι εκτός της κομματικής μας οργάνωσης και ιεραρχίας: νέοι επιχειρηματίες, άνθρωποι της αγοράς, πανεπιστημιακοί και ερευνητές, ειδικοί στους τομείς της επιχειρηματικότητας, της εργασίας και της εκπαίδευσης. Στο ακροατήριο πολλοί νέοι, αλλά και άνεργοι, οι οποίοι κατέθεσαν ζωντανά τα ερωτήματά τους.

Ακούσθηκαν καλές ευρωπαϊκές πρακτικές που πρέπει να ακολουθήσει η χώρα μας για να βγει οριστικά από την κρίση. Στο 1ο προσυνέδριο διατυπώθηκαν συγκεκριμένες προτάσεις θα ενισχύουν την επιχειρηματικότητα στη χώρα και  θέτουν ως πρώτη και απόλυτη προτεραιότητα τη δημιουργία τουλάχιστον 120.000 νέων θέσεων εργασίας κάθε χρόνο οι οποίες θα προκύψουν μέσα από τον ιδιωτικό τομέα.

Όμως για να δημιουργήσουμε ποιοτική και καλά αμειβόμενη απασχόληση, εκτός από την δημιουργία φιλικού επενδυτικού κλίματος, πρέπει να προετοιμάσουμε τη νέα γενιά για ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών και ταυτόχρονα να αναστρέψουμε το brain drain. Αυτή ήταν και η ατζέντα του δεύτερου προσυνεδρίου μας στην Πάτρα που είχε επίκεντρο τους νέους.

Συζητήσαμε όλα τα ζητήματα που αφορούν το παιδί, τον έφηβο, το νέο. Από την προσχολική αγωγή, την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, τον τομέα της Επαγγελματικής εκπαίδευσης και της δια βίου μάθησης, τη μετατροπή των Πανεπιστημίων μας σε σύγχρονες μονάδες μέσα στην κοινωνία και την αγορά και σε πραγματικούς πόλους Έρευνας, Καινοτομίας και Αριστείας και τέλος την αντιμετώπιση του φαινομένου του Brain Drain.

Καταλήξαμε σε συγκεκριμένες προτάσεις με στόχο να σταθούμε δίπλα στο παιδί και την οικογένεια σε όλα τα στάδια της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Η δέσμευσή μας ώστε κανένα παιδί να μην βρεθεί εκτός παιδιών σταθμών και η συνεργασία με τους ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς, ώστε αυτός ο στόχος να επιτευχθεί καθολικά είναι μια εμβληματική φιλελεύθερη πρόταση που δείχνει τελικά ότι το κοινωνικό όφελος και συμφέρον δεν ικανοποιείται μόνο μέσα από δημόσιες δομες.

Σε ότι αφορά την εκπαίδευση, όπως διαπιστώθηκε στο 1ο προσυνέδριο της Νίκαιας, η αγορά εργασίας αλλάζει τάχιστα με τη γνώση και την τεχνολογία να λειτουργεί ως καταλύτης. Σε αυτές τις ανάγκες πρέπει να απαντήσουμε.  Τα σχολεία μας πρέπει να ξεφύγουν από τον στενό εναγκαλισμό της γραφειοκρατίας που τα κρατά στατικά και πρέπει να μετατραπούν σε αυτόνομα και πιο δημιουργικά σχολεία. Με μεγαλύτερη ελευθερία στην οργάνωση, τη διαχείριση πόρων, την επιλογή διδακτικού προσωπικού, με μεγαλύτερη  ελευθερία στην κατάρτιση προγράμματος σπουδών και στην επιλογή διδακτικών μεθόδων. Με αξιολόγηση παντού. Με ενίσχυση του θεσμού των Πρότυπων Σχολείων, ενός θεσμού που τόσο έχει συκοφαντηθεί  από την σημερινή κυβέρνηση.

Η επαγγελματική κατάρτιση και η δια βίου μάθηση οφείλουν να γεφυρώσουν το χάσμα δεξιοτήτων που χωρίζει τους νέους ανθρώπους και την πραγματική αγορά εργασίας. Παρόλο που η ανεργία των νέων ανθρώπων ξεπερνά το 50% ένας μεγάλος αριθμός επιχειρήσεων δυσκολεύεται να βρει κατάλληλο εργατικό δυναμικό. Τα Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης, όπως λειτούργησαν στο παρελθόν, απέτυχαν οικτρά. Οι νέες τεχνολογίες, η συνεργασία και η πιστοποίησή τους με Πανεπιστήμια, καθώς και η σύνδεσή τους με τον ιδιωτικό τομέα θα δώσει πραγματική προοπτική σε δυναμικά κομμάτια του παραγωγικού ιστού.

Μία πολιτική για τους νέους δεν θα μπορούσε να αφήσει έξω την τριτοβάθμια εκπαίδευση.  Το Πανεπιστήμιο ήταν πάντα στην Ελλάδα ο βασικός μηχανισμός κοινωνικής κινητικότητας και δημιουργίας ευκαιριών για τους νέους. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έχει μετατραπεί σε μηχανή παραγωγής πτυχιούχων με μοναδική στόχο την απορρόφησή τους από το Δημόσιο. Αυτό θα αλλάξει κατ’ ανάγκη.  Αυτοτέλεια των ιδρυμάτων, απαλλαγή τους από τα δεσμά της γραφειοκρατίας, άνοιγμά τους στην αγορά και την παγκόσμια ακαδημαϊκή κοινότητα, είναι πλέον μονόδρομος.

Τα πανεπιστήμια μας πρέπει να συνδεθούν με την παραγωγή, να συνεργασθούν με τον ιδιωτικό τομέα σε ερευνητικό επίπεδο, να δημιουργήσουν ξενόγλωσσα προγράμματα εκπαίδευσης, καλοκαιρινά προγράμματα, ειδικά μεταπτυχιακά, όπως όλα τα Πανεπιστήμια του κόσμου.  Και προφανώς να δώσουμε οριστικά τέλος στην παραβατικότητα.

Πρέπει επίσης να επιτρέψουμε την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων, να σταματήσουμε να είμαστε η θλιβερή εξαίρεση σε ένα κόσμο που αλλάζει. Έχουμε όλες τις δυνατότητες μέσα σε μια δεκαετία να γίνουμε ένα διεθνές ανταγωνιστικό κέντρο εκπαίδευσης και κατάρτισης.

Όλα τα παραπάνω απασχολούν τους νέους μας σήμερα. Απασχολούν κι εμάς, που προετοιμαζόμαστε να βάλουμε ένα τέρμα στις παθογένειες ετών στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Είμαστε αποφασισμένοι να επενδύσουμε στη γνώση. Είναι απόλυτο προαπαιτούμενο για την ευημερία!