Απόρροια του κρατισμού η διαφθορά

Μάρτιος 4, 2018


Δημοσιεύθηκε Περιοδικό Επίκαιρα

Δεν είναι η πρώτη φορά που ζητήματα διαφθοράς ταλανίζουν την πολιτική ζωή του τόπου. Υπαρκτά και ανύπαρκτα σκάνδαλα, μαρτυρίες ανυπόστατες ή όχι,  υπόνοιες και φήμες μαυρίζουν τον δημόσιο βίο. Σε μία κοινωνία που έχει ριζοσπαστικοποιηθεί βίαια σε σύντομο χρονικό διάστημα λόγω κρίσης, που έχει δει το βιοτικό της επίπεδο να υποβαθμίζεται, είναι εύκολο να κυριαρχήσουν κουλτούρες αντισυστημικότητας και αμφισβήτησης των θεσμών. Το «όλοι τα παίρνουν» είναι στα χείλη όλο και περισσότερων τα τελευταία χρόνια και αυτό αποτελεί επικίνδυνη διάβρωση του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.

Η ηθικοπλαστική προσέγγιση του ζητήματος δεν βοηθά και δεν αντιμετωπίζει την ρίζα του κακού. Το επιχείρημα ότι όλοι οι προηγούμενοι ήταν  εκπρόσωποι μιας διεφθαρμένης ελίτ, ενώ οι σημερινοί έχουν το ηθικό πλεονέκτημα μόνο και μόνο επειδή είναι αριστεροί και δεν κυβέρνησαν τα προηγούμενα χρόνια, δεν μπορεί να σταθεί σε μία σοβαρή συζήτηση. Το ζήτημα της διαφθοράς είναι πολύ μεγαλύτερο. Είναι απόρροια του κρατισμού και της γραφειοκρατίας, της τάσης δηλαδή του κράτους να επεκτείνει το μέγεθος και τις αρμοδιότητές του. Όσο περισσότερο κράτος έχουμε τόσο περισσότερες ευκαιρίες έχουν οι κάθε λογής επιτήδειοι και μεσάζοντες να αποκομίζουν παράνομε κέρδη σε βάρος των πολιτών.

Στη βάση αυτή, μία σοβαρή κυβέρνηση αυτό που θα έπρεπε να κάνει είναι να αντιμετωπίσει στη ρίζα του το πρόβλημα: να μειώσει το κράτος και τις δυνατότητες που αυτό παρέχει για παράνομο πλουτισμό μέσω δημόσιου χρήματος και παράλληλα να θωρακίσει θεσμικά τη Δημόσια Διοίκηση απέναντι σε φαινόμενα διαφθοράς με συγκεκριμένες πολιτικές που έχουν εφαρμοσθεί στην πράξη στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Και όλα αυτά σε ένα πλαίσιο μίνιμουμ πολιτικής συναίνεσης με μακροπρόθεσμο ορίζοντα.

Στη Νέα Δημοκρατία, σε ανύποπτο χρόνο, είχαμε επεξεργαστεί και καταθέσει επίσημα δια του Προέδρου μας κ. Κυριάκου Μητσοτάκη μία δέσμη προτάσεων για την αντιμετώπιση της διαφθοράς στο Δημόσια Διοίκηση, με άξονα την μείωση του κράτους και της γραφειοκρατίας και την εγκαθίδρυση διαφανών μηχανισμών και πρακτικών στη λειτουργία του.

Ενδεικτικά αναφέρω:

Η σημερινή κυβέρνηση χρησιμοποιεί τα ζητήματα διαφθοράς ως προπέτασμα καπνού για να αλλάξει την ατζέντα. Δεν την ενδιαφέρει το πρόβλημα, αλλά να δημιουργήσει πρόβλημα στους πολιτικούς της αντιπάλους. Απαντά στα προβλήματα διαφθοράς με λίγο κράτος παραπάνω, αυξάνοντας τις εστίες του προβλήματος.  Έτσι ανοίγει ένα λάκο που τελικά θα πέσει μέση πρώτα η ίδια.

Στην υπόθεση της Novartis, προτιμά να μετατρέψει ένα επιχειρηματικό διεθνές σκάνδαλο, σε εργαλείο σπίλωσης των πολιτικών της αντιπάλων από το να αντιμετωπίσει τα ζητήματα υπεσυνταγογράφησης και αύξησης της φαρμακευτικής δαπάνης που αυξήθηκε επί των ημερών της. Έχει επιλέξει συνειδητά τον διχασμό και την πόλωση, απονομιμοποιώντας στη συνείδηση των πολιτών τους θεσμούς και το πολιτικό σύστημα. Στην ουσία πριονίζει το κλαδί που καθόμαστε όλοι με απρόβλεπτες συνέπειες για τον τόπο.