Ανακύκλωση των κακώς κειμένων του κρατισμού με μία ανούσια συμφωνία

Μάιος 12, 2017


Δημοσιεύθηκε ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Η συμφωνία κυβέρνησης – δανειστών για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, δεν αντιμετωπίζει στην ουσία καμία παθογένεια της ελληνικής οικονομίας. Στην ουσία κλωτσάμε το τενεκεδάκι παρακάτω, κρύβουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί, περιμένοντας αυτόματα την ανάπτυξη. Ξεχνώντας ότι η καθυστέρηση την αξιολόγησης έπληξε ανεπανόρθωτα την πραγματική οικονομία.

Το πρώτο δίμηνο του έτους οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εφορία αυξήθηκαν κατά 2,6 δις ευρώ ανεβάζοντας το συνολικό ποσό στα 94 δις ευρώ. Την ίδια περίοδο είχαμε εκτόξευση των κατασχέσεων τραπεζικών λογαριασμών, καθώς επιβλήθηκαν μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης σε 34.000 φορολογούμενους με οφειλές άνω των 500 ευρώ. Οι τράπεζες έχασαν τον στόχο τους για τα κόκκινα δάνεια, τα οποία αυξήθηκαν το πρώτο τρίμηνο κατά 1-1,5 δις ευρώ. Ο δείκτης καταναλωτικής εμπιστοσύνης υποχώρησε στα χαμηλότερα επίπεδα από τον Οκτώβριο του 2012. Μία σειρά αρνητικών εξελίξεων προμηνύουν τα χειρότερα: κάμψη των εξαγωγών, πτώση των πωλήσεων στα σούπερ μάρκετ, καθίζηση των εσόδων του προϋπολογισμού από έμμεσους φόρους (ΦΠΑ και ΕΦΚ), μαρτυρούν ότι τα νοικοκυριά έχουν περιορίσει την κατανάλωση στα απολύτως απαραίτητα. Κομισιόν και ΔΝΤ αναθεωρούν τις αρχικές τους προβλέψεις για ανάπτυξη 2,7% στο 2%, ενώ πιο απαισιόδοξες είναι οι ελληνικές τράπεζες που προβλέπουν οριακή ανάπτυξη 0,5%- 1%. Αυτή είναι η πραγματικότητα που τα όποια δυνητικά αντίμετρα της κυβέρνησης δεν μπορούν να κρύψουν.

Η κυβέρνηση κράτησε ένα χρόνο «ανοικτή» την αξιολόγηση με όλα τα παραπάνω αρνητικά αποτελέσματα, λόγω ΔΕΗ και εργασιακών, για να υπηρετήσει τις εμμονές της και την προσήλωσή της στον κρατισμό και στις συντεχνίες του. Ενώ όπως αποδείχθηκε είχε δεχθεί την προνομοθέτηση μέτρων 3,6 δις ευρώ για μετά το 2018 σε αφορολόγητο και συντάξεις, έδινε μάχη οπισθοφυλακών, οδηγώντας την οικονομία σε τέλμα, την ΔΕΗ σε χρεωκοπία, στερώντας παράλληλα την αγορά εργασίας, από τις απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές που τόσο έχει ανάγκη. Η απαγόρευση των ομαδικών απολύσεων όλα τα χρόνια της κρίσης δεν απέτρεψε την εκτίναξη της ανεργίας, το κλείσιμο χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, ακόμα και εκείνων που θα μπορούσαν να διασωθούν διατηρώντας ένα μέρος του προσωπικού τους. Η ακύρωση της πώλησης της «μικρής ΔΕΗ», της ιδιωτικοποίησης του ΑΔΜΗΕ, η πολιτική υιοθέτηση του κινήματος δεν πληρώνω, οδήγησαν την εταιρία στο χείλος του γκρεμού. Η λύση που υιοθετήθηκε με την συμφωνία, για μείωση 17% του μεριδίου της ΔΕΗ μέσω των ΝΟΜΕ (δημοπρασίες ισχύος) και πώληση του 40% των λιγνιτικών μονάδων δεν θα λειτουργήσει.

Η χώρα πορεύεται από μία ιδεοληπτική κυβέρνηση με κυρίαρχη την κουλτούρα του κρατισμού. Οι κυβερνώντες βλέπουν την ανάπτυξη μέσα από προσλήψεις στο Δημόσιο, μονιμοποιήσεις συμβασιούχων στους Δήμους και επιδόματα. Θεωρούν ρήξη με το παρελθόν την εξυπηρέτηση μικρών και μεγάλων συμφερόντων, αρκεί να εξυπηρετούν τις πολιτικές τους επιδιώξεις.

Απαιτείται αλλαγή παραδείγματος. Ένα ισχυρό αναπτυξιακό σοκ. Μεταρρυθμίσεις σε κράτος και αγορά. Ενίσχυση της ελευθερίας παντού, κυρίως στην επιχειρηματικότητα. Εξαφάνιση όλων των εμποδίων που βάζει το κράτος 40 χρόνια τώρα.

Στη ΔΕΗ για παράδειγμα απαιτείται πώληση μέρους της (κάτι ανάλογο με τη μικρή ΔΕΗ), ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ, είσοδος στρατηγικού επενδυτή στην εναπομείνουσα ΔΕΗ, πριν η εταιρεία καταρρεύσει. Στο κράτος, αξιολόγηση δομών, υπηρεσιών και ανθρώπων. Άνοιγμα στην επιχειρηματικότητα και στις επενδύσεις, με χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές, ξεκάθαρους και σταθερούς κανόνες παιχνιδιού, απλό πλαίσιο αδειοδοτήσεων και χρήσεων γης, γρήγορη απονομή της δικαιοσύνης.

Η αύξηση του ΑΕΠ, του εθνικού πλούτου με ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα είναι η ικανή και αναγκαία συνθήκη για να γυρίσουμε οριστικά σελίδα. Η σημερινή κυβέρνηση βαθύτατα κρατικίστικη, ασύμβατη με την Ευρώπη και τις απαιτήσεις των καιρών δεν μπορεί να υπηρετήσει αυτή την προοπτική.


Αφήστε μια απάντηση